Muszę przyznać, że do gier z serii Wsiąść do Pociągu mam ogromny sentyment. Wsiąść do pociągu: Europa to jedna z pierwszych gier w mojej kolekcji i jest w niej po dziś dzień (w sumie kilkanaście lat). To tytuły, do których łatwo usiąść w gronie rodziny, wytłumaczyć zasady w kilka minut i cieszyć się rozgrywką niezależnie od wieku. I mimo, że nie należę do grona tych najbardziej zagorzałych fanów, którzy muszą mieć wszystko co wyszło w serii TTR, zawsze chętnie poznaję kolejne tytuły.
Tym razem w moje ręce trafiło Wsiąść do Pociągu: Zorza Polarna. Tu przenosimy się do Skandynawii, pełnej fiordów, promów i oczywiście bajecznej zorzy. Gra w pewnym stopniu nawiązuje do wydania Kraje Północy, tu jednak mamy możliwość zagrania w większym gronie bo aż do 5 graczy.
⠀
Rozgrywka
Jak zawsze celem gry jest budowanie tras kolejowych między miastami. Na stole ląduje piękna, duża plansza przedstawiająca północ Europy, a każdy z nas dostaje zestaw plastikowych wagoników. W swojej turze możemy dobrać karty wagonów, wyłożyć zestaw i zbudować trasę albo dobrać dodatkowe bilety. Brzmi znajomo? To dlatego, że trzon mechaniki, który jest elementem rozpoznawczym wszystkich gier z serii, tu również się nie zmienił.
⠀
⠀
Ale żeby nie było, że znów to samo, w grze pojawiają się też nowe akcenty. Największą zmianą są karty celów końcowych – mamy ich aż 11, a w każdej rozgrywce losujemy 4, które dostępne są dla wszystkich graczy. Mogą premiować np. największą liczbę promów, trasy prowadzące do określonych miast czy najdłuższe połączenie. To wprowadza dodatkową warstwę rywalizacji i sprawia, że nie wystarczy tylko realizować swoich biletów, trzeba też zwracać uwagę na to, jakie cele będą punktowane na końcu.
⠀
Zmodyfikowano także zasady tworzenia przepraw promowych. Do tej pory wymagały lokomotywy, teraz można użyć dwóch kart tego samego koloru. Część tras promowych nagradza dodatkowym dociągnięciem kart. Czasem opłaca się więc specjalnie skierować swoje połączenia właśnie w ich stronę. W Zorzy Polarnej nie znajdziemy za to tuneli czy dworców, co upraszcza grę i przyspiesza rozgrywkę. Z resztą możliwość opłacenia promu dwiema takimi samymi kartami też ma znaczący wpływ na szybkość realizowania tras. Niejednokrotnie oczekiwanie na pojawienie się dostępnej lokomotywy zabierało sporo czasu. Teraz możemy zrealizować taką trasę minimalnie większym kosztem, ale za to dużo szybciej.
⠀
⠀
Podsumowanie
Wsiąść do Pociągu: Zorza Polarna to świetna odsłona serii, która wnosi świeżość dzięki kartom celów i kilku sprytnym zmianom w zasadach. Zachowuje to, za co wielu pokochało tę grę, czyli prostotę, regrywalność i emocje. Jednocześnie sprawia, że nawet starzy wyjadacze znajdą tu coś nowego. To gra, którą z przyjemnością wyciągniemy zarówno na rodzinny wieczór, jak i spotkanie ze znajomymi.
Partie są dynamiczne i mieszczą się w godzinie. Zasady są proste, ale jednak ta prostota nie oznacza nudy. Rywalizacja o karty, emocje przy blokowaniu tras czy walka o cele końcowe sprawiają, że nie ma mowy o braku napięcia.
Gra najlepiej działa przy 3–5 osobach. Wtedy naprawdę czuć ścisk na planszy i trzeba kombinować, żeby zdążyć zbudować swoje trasy zanim ktoś inny nas ubiegnie. We dwójkę jest trochę zbyt luźno, wtedy lepiej sięgnąć po mniejsze odsłony serii jak Paryż czy Berlin.
Czy warto mieć ją w kolekcji? To zależy… Czy chcielibyście dostać jeszcze więcej dobrego, które znacie, czy może wolicie eksperymentować z nowymi mechanikami i klimatem? Ile gier z jednej serii jest wystarczające? Na te pytania już musicie sami sobie odpowiedzieć.
⠀
wydawnictwo: Rebel
liczba graczy: 2-5
wiek: 8+
czas gry: 30-60 minut
zasady: proste
⠀
Recenzja gry Wsiąść do Pociągu: Zorza Polarna powstała we współpracy z wydawnictwem Rebel.
Treść recenzji to moja prywatna opinia, wydawnictwo nie miało na nią wpływu.
