Od czasu naszej pierwszej rozgrywki w Star Wars: Wojny Klonów, zapałaliśmy wielką miłością do gier kooperacyjnych. Okazało się, że grając w komplecie (ja, mąż i trójka naszych synów) potrafimy doskonale współpracować, dzielić się rolami i czerpać z rozgrywek masę przyjemności. Teraz nie przejdę obojętnie koło żadnej kooperacji bo w każdej widzę potencjał na świetną zabawę z moją najlepszą ekipą do grania.
Dlatego, gdy wpadła mi w ręce Zakazana Wyspa, od razu wiedziałam, że to tytuł, który muszę im pokazać. Tym bardziej, że za projektem stoi nie byle kto – Matt Leacock, autor kultowej Pandemii.
Na przestrzeni lat powstały też kolejne części „zakazanej” serii, niezależne gry z podobną mechaniką: Zakazana pustynia, Zakazana dżungla oraz Zakazane niebo, ale o nich innym razem.
⠀
Rozgrywka
Zamiast klasycznej planszy mamy 24 losowe pola, które tworzą ląd pełen świątyń, pałaców, ruin i ogrodów. Wyspa kryje cztery starożytne artefakty, a naszym celem jest zebrać je wszystkie. Niestety czasu na to nie mamy wiele bo wyspa zaczyna tonąć. A my musimy zdążyć uciec helikopterem ze wskazanego miejsca, zanim wszystko zniknie pod wodą.
Każdy z graczy wciela się w jednego z poszukiwaczy o wyjątkowych zdolnościach:
Pilot może raz na turę polecieć w dowolne miejsce.
Inżynier osusza dwie płytki zamiast jednej.
Poszukiwacz porusza się po zalanych polach
Kurier przekazuje karty z dowolnego miejsca, nie tylko stojąc obok.
Nurek potrafi przepłynąć przez kilka zalanych pól w jednej akcji.
Zwiadowca porusza się po skosie.
To właśnie te zdolności sprawiają, że gra wymusza współpracę. Samotny bohater nie ma szans. Tylko dobrze zsynchronizowany zespół może wygrać.
⠀
Zakazana wyspa to gra, która ma bardzo proste zasady. W swojej turze możemy wykonać do trzech akcji: poruszyć się, osuszyć zalane pole, przekazać kartę innej osobie lub, jeśli mamy komplet, zdobyć artefakt. Potem dobieramy dwie karty skarbów, wśród których czają się też karty Podniesienia Wody. To one podkręcają tempo gry, bo im wyższy poziom wody, tym więcej pól zalewa się w rundzie. Na koniec tury odkrywamy karty zalania i kolejne fragmenty wyspy znikają pod wodą.
Rozgrywka kończy się sukcesem, jeśli wszyscy zbierzemy się na lądowisku z czterema artefaktami i odlecimy helikopterem. Przegrywamy w jednym z czterech przypadków:
- gdy którykolwiek z kluczowych kafelków zatonie na dobre i uniemożliwi nam zdobycie wszystkich artefaktów;
- kafelek lądowiska zostanie zatopiony;
- musimy usunąć kafelek, na którym znajduje się pionek gracza i nie ma możliwości przemieszczenia go na sąsiednie pole;
- poziom wody osiągnie szczyt skali.
Szans na niepowodzenie wydaje się być wiele, ale tak naprawdę gra nie należy do najtrudniejszych.
Jak w wielu grach kooperacyjnych sami możemy ustawić poziom trudności. W rozgrywkach z młodszymi dziećmi odpowiednie będą niższe poziomy, przy których woda wzbiera wolniej, a margines błędu jest większy. Ale już grając z dziećmi starszymi, warto wyżej postawić poprzeczkę. Wtedy dopiero zaczynają się prawdziwe emocje, a to w grach lubimy najbardziej.
Szczegółowe zasady gry znajdziecie w instrukcji na stronie wydawcy – Zakazana Wyspa.
⠀
⠀
Podsumowanie
Zakazana wyspa to świetna propozycja dla rodzin. Dzieci od 8 lat bez problemu zrozumieją zasady, a dzięki kooperacyjnej formule mogą grać na równi z dorosłymi. Jednocześnie dorośli nie nudzą się, bo planowanie i balansowanie między ryzykiem a koniecznością współpracy potrafi wciągnąć naprawdę mocno.
Warto podkreślić, ze losowość gra tu sporą rolę i nie każdemu może się to podobać. Czasem nawet najlepszy plan nie pomoże, jeśli zalane zostaną kluczowe pola. Może to trochę frustrować, ale z drugiej strony sama rozgrywka jest na tyle krótka, że po porażce chcemy od razu rozegrać kolejna partię z nadzieją na zwycięstwo.
Polecam jeśli gracie z dziećmi, chcecie pobawić się trochę kooperacją i nie macie za dużego doświadczenia z tego typu mechaniką. Jeśli jednak ograliście już co nie co lub gracie w gronie dorosłych to raczej skłaniałabym się do innej gry z serii – Zakazanej pustyni, która jest tytułem trudniejszym.
⠀
wydawnictwo: Rebel
liczba graczy: 2-4
wiek: 10+
czas gry: 30 minut
zasady: proste
Polecam też inne, proste gry kooperacyjne, przy których będziecie się świetnie bawić:
Jeśli podoba Ci się to co robię, korzystasz z udostępnianych przeze mnie materiałów i chciałbyś w jakiś sposób docenić moją pracę, to będzie mi niezmiernie miło, jeśli postawisz mi symboliczną kawę.
